Als kind schreef ik al veel en heb ik wat dagboeken versleten. Ik vind het heerlijk om te mijmeren en te dagdromen, te ontsnappen aan de werkelijkheid. Ook is schrijven voor mij enorm helpend om mijn gevoelswereld te begrijpen. Het is ook een uitlaatklep voor mij om te kunnen reflecteren en te relativeren. Tijdens het schrijven, ontstaan er vaak gedichten, vaak filosoferend en melancholisch van aard.
Op reis
Je leven verplaatsen naar een ander deel van de wereld.
Jezelf mee.
Met al je bagage.
Verzameld door de jaren heen.
Het donker.
En het licht.
Je dieptes en je hoogtes.
Je leven.
Het leven.
Het leven beleven.
Op reis.
Waar dan ook.
Lief donker
Blijf vandaag alsjeblieft even van mij weg.
Ik voel dat je mijn motor bent,
Maar ik snak naar wat ademruimte.
Ik wil graag wat nasmoren,
blijvend in de warmte,
Van het licht,
Nagenietend met mijn ogen dicht.
In the silence of the winter Something is eager to be born
Het wil zó graag,
Maar niets groeit door te forceren,
Meer te doen,
Te duwen en te trekken.
Groeien gebeurd in het donker,
Zoals een baby in de buik,
Een brood in de oven,
Een rups in haar cocon,
Een zaadje van de bloem onder de grond,
In volledige overgave,
In zachte rust,
Het écht aanwezig kunnen zijn,
Niet van buitenaf, maar van binnenuit,
Te luisteren, en te vragen,
Te wachten,
En te broeden,
Om zo te voeden met wat het nodig heeft.
We mogen loslaten,
Blijvend in vertouwen,
Met het kloppen van je hart,
En de glimlach op je gezicht,
Als je kompas.